يكي از مهمترين اولويت هاي زندگيم  كه مخصوصا در ارتباطاتم برام مهم بوده و هست رعايت حريم خصوصي ام بوده.

با اينكه وطنم را خيلي دوست دارم امااگر يك دليل وجود داشته باشه كه دلم بخواد در كشوري مثل آمريكا زندگي كنم وجود احترام به حريم شخصي آدم هاست كه تقريبا در اينجا رعايت نميشه. اين موضوع را در خيلي از وبلاگ هاي ايراني هاي مقيم آمريكا ديدم. صرف نظر از تدابیر سیاسی و اقداماتی که دولت این کشور بنابر صلاحدید خودش در نظر میگیره ( که البته اینم خودش یک نشونه ضعف در این کشوره) خود مردم آمریکا این حریم رو بین خودشون رعایت می کنند. از كشورهاي ديگه خبر ندارم و نمي دونم مردم ساير نقاط دنيا چقدر به اين موضوع اهميت مي دهند.

اما متاسفانه تو جامعه اي مثل ايران و شايد فرهنگ ايراني كه همه ميخوان دائما فضولي كنند و سراز كارهم دربيارن و حتي به خودشون اجازه ميدن به اسم دلسوزي به خصوصي ترين بخش زندگي تو وارد شوند و يادر بدترین حالتش برات تكليف معين كنند معمولا احترام به حريم خصوصي ديگران اصلا رعايت نمي شه.

فكر نمي كنم هرگز بتونم دوگروه را ببخشم

يكي كساني كه به خاطر زن بودنم منو ضعيف بپندارند و به هر شكلي بهم ظلم كنند.

يكي هم كساني كه بدون اجازه ٬ به حريم شخصي ام تجاوز كنند.